Przejście do firmy KM-Net

olszser1

olszwywoz

nitus3

kptwierdzaKażdy, kto czytał Sienkiewiczowską Trylogię, ten chciałby zobaczyć na własne oczy ową legendarna kamieniecką twierdzę. Takie pragnienia mają Polacy i Polaków najwięcej dziś można zobaczyć jako turystów w Kamieńcu Podolskim, ale też chętnie zapuszczają się w te okolice Litwini, którzy uważają Kamieniec za bardziej litewski niż polski czy ukraiński. Pretensje historyczne do Kamieńca mają rzecz oczywista Ukraińcy, Rosjanie, Węgrzy, a nawet Turcy i Ormianie. Każda nacja swoje racje ma, bo przez jakiś czas w historii tym miejscem władała. Zacznijmy od początku.

 

 

Miejsce cywilizacyjnego tygla

 

kpodwidArcheologiczne znaleziska potwierdzają, że już u zarania naszej ery na miejscu dzisiejszego Kamieńca Podolskiego istniała forteca nazwana, przez ma się rozumieć badaczy żyjących sporo później, Klapidavą. Nie dziwi nic, bo tak Stwórca to miejsce ulepił, że aż prosiło się o budowę tutaj bezpiecznej fortecy w niebezpiecznym miejscu, bo że niebezpiecznie było od zawsze, to już czy to pierwotny, czy ucywilizowany człowiek potrafił o to zadbać. Niezbyt wielka, ale wymagająca rzeka Smotrycz płynąca sobie po Podolu przez prawie 200 kilometrów, ma w tu jakieś 20 kilometrów do Dniestru, by połączyć się z wodami rzeki - królowej Kresów. Smotrycz tworzy tu zakole tak głęboko wcięte, że powstaje niemalże wyspa, połączona z lądem nieco ponad 50-metrowym przesmykiem. A do tego Smotrycz płynie tu w dosyć głębokim kanionie. Zresztą kaniony, to ulubione dzieło tej rzeczki, bo 10 km poniżej Kamieńca Podolskiego znajduje się "Smotrycki kanion", którego wapienne brzegi sięgają 50 m wysokości. Pierwszą wzmiankę o mieście w tym miejscu odnajdujemy w źródłach ormiańskich, a pochodzi ona z 1062 roku i mówi o ormiańskiej faktorii handlowej, która funkcjonowała tu do czasów wzrostu potęgi Wielkiego Księstwa Litewskiego i litewskich możnowładców. Jednym z takich rodów, był ród Koriatowiców, który zawładnął Podolem w XIV wieku, ustanawiając stolicę księstwa podolskiego w mieście Smotrycz (nieco wyżej na północ od Kamieńca, tam gdzie strumień Jaromirki wpada do rzeki Smotrycz). Z pewnością Koriatowice zamierzali zostać tu na bardzo długo, wszak miejsce to znajdowało się na szlaku znad Morza Czarnego do centralnej Europy. Trzeba było jednak pomyśleć o bezpiecznej przystani w niebezpiecznym miejscu. Znaczenie półwyspu na Smotryczu nieco dalej na południe od tymczasowej siedziby docenili książęta Koriatowice, budując warowny gród. Zresztą, jako się rzekło wyżej, nie wymyślili niczego nowego, wszak umocnienia były tu już w czasach prehistorycznych. Tymczasem obok Wielkiego Księstwa Litewskiego, mającego dotąd monopol na panowanie nad szeroko rozumianymi współcześnie Kresami, aspiracje zgłasza Polska oraz Węgry i te nowe potęgi nie zamierzają oddawać pola sąsiadom. Sprytni Koriatowice kilkadziesiąt lat będą skutecznie balansować pomiędzy Polską, Litwą, a Węgrami. Zarówno król polski Kazimierz Wielki, król węgierski Karol Robert i wielki książę litewski Gedymin uważają Kamieniec Podolski za swój, a i dziś w atlasach historycznych tych krajów Podole jest pokazywane jako należące właśnie do tego kraju. Koriatowice w zależności od rozwoju sytuacji, a to stawali się lennikami księcia litewskiego, a to króla Polski bądź jak była taka potrzeba, króla Węgier. W końcu książę litewski Witold wkurzył się i w 1394 roku usunął Koriatowiców z Kamieńca. W tak zwanym międzyczasie, w 1378 roku w Kamieńcu powstała diecezja zachodnia podległa pod arcybiskupa halickiego, która nota bene istnieje do dziś. Pierwszym biskupem został Rokozjusz z Chełma, brat znanego rycerza Jana Rokosza. Pierwszym polskim władcą Kamieńca Podolskiego został w 1395 roku Spytko II z Melsztyna, ale o tym napiszę za tydzień w kolejnym odcinku moich opowieści o Kamieńcu Podolskim.

 

Cdn.

Partner zakliczyninfo

Archiwum


© Oficjalny Portal Internetowy Zakliczyńskiego Centrum Kultury w Zakliczynie. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Wykonanie: M. Papuga. Regulamin witryny www.zakliczyninfo.pl | Zasady przetwarzania danych osobowych